Vroeger in Scheveningen… 2 cola vieux zorgt voor kilo’s kwartjes.
Toen we nog jong waren, in de jaren 90, gingen we vaak wat drinken op de boulevard.
Na een paar biertjes en vieux was het geld op. Het was toen ook al best een dure bedoeling.
Natuurlijk liepen we ook door de Hommerson heen. Dat kon, omdat alles open was: geen legitimatie of poortjes.
We besloten nog 2 gulden om te wisselen voor kwartjes en te spelen in de Hommerson.
Toen ik binnen liep, zat er naast een 3-roller-trek-kast een nogal parmantige vrouw (je kent ze wel: nagels, shag, leren rokje).
Terwijl mijn maat de guldens in de wisselautomaat aan het doen was, vond ik een kwartje verstopt onderin mijn broekzak. Met mijn halfnuchtere kop zei ik tegen haar, wijzend naar de kast: “Is deze vrij?”
Ze zei: “Ja… maar mijn vriend komt zo terug.”
Maar bij het woord “ja” had ik het kwartje al in de machine gedropt en met een fiere trek aan de hendel de kast in werking gesteld.
Wat er toen gebeurde, verliep heel snel…
De machine gaf 3 x 3 barretjes. De belletjes gingen rinkelen.
De giga biker-bodybuilder, die haar vriend bleek te zijn, keek behoorlijk dreigend bij de wisselautomaat vandaan, maar kon nog niet weg omdat zijn 100 gulden net werd gewisseld. Zijn blik vertelde nu al dat er een behoorlijk potje vuistslag op de wachtlijst voor mij stond.
Mijn maat had alles van een afstand gezien en kwam aangerend met vier van die plastic bakjes.
Ik, die ondertussen een hartslag van 200 had en besefte dat ik dit niet normaal aan deze man zou kunnen uitleggen zonder een blauw oog te riskeren, stond ondertussen mijn zakken te vullen met kwartjes.
Met behulp van mijn maat hebben we alles in de bakjes gedaan en zijn we de deur naar de promenade uitgelopen, die vlak bij die machine was.
Nadat we alle muntjes hadden geteld in de Big Bell, net om de hoek, konden we nog een paar biertjes nemen en zelfs afsluiten met McDonald’s.
Later, in de tram terug naar huis, hebben we nog hard gelachen om ons mooie, goedkope avontuur.
Hoe het afgelopen is met de sigarettenfabriek in leren rokje en de Bikermice from Mars, zal ik nooit weten. Ik ben wel blij dat ik ze niet meer ben tegengekomen.
Moraal van het verhaal:
“Ja” is snel gezegd — er kan altijd nog iets achteraan komen. Net als bij een spoorwegovergang
waka waka what the puck-man….
Mooi verhaal !!